شب
	سراسر
		زنجير ِ زنجره بود
			تا سحر،

جنگل
	از خواب واگشود

سُرخ
	بر سبزی‌ نگران ِ دره
		فروريخت.

□
 تا به کسالت ِ زرد ِ تابستان پناه آريم

یار دبستانی من

با من و همراه منی

                     چوب الف بر سر ما

                     بغض من و آه منی

حک شده اسم من و تو

رو تن این تخته سیاه

                     ترکه بیداد ستم

                     مونده هنوز رو تن ما

دشت بی فرهنگی ما

                      هرزه تموم علفاش

        خوب اگه خوب

                          بد اگه بد

                                   مرده دلای آدماش

دست من و تو باید این

پرده ها رو پاره کنه

                       کی میتونه جز من و تو

                       درد ما رو چاره کنه

یار دبستانی من

با من وهمراه منی

                  چوب الف بر سر ما

                  بغض من و آه منی....