تا خود
	جهان
		به قرار
			بازآيد؟

معشوق در ذره‌ذره‌ی جان ِ توست
	که باور داشته‌ای،

و رستاخيز
	در چشم‌انداز ِ هميشه‌ی تو
		به کار است.

در زيج ِ جُست‌وجو
	ايستاده‌ی ابدی باش

که زمين
	از اين‌گونه حقارت بار نمي‌مانْد

اگر آدمي
	به هنگام
		ديده‌ی حيرت مي‌گشود.

و ولايت ِ والای انسان بر خاک را
	نماز بردن;

ورنه
	ميلاد ِ تو جز خاطره‌ی دردی بيهوده چيست

که مُعجزه
	تنها
		دست‌کار ِ توست

که در اين گُستره
	گُرگان‌اند

مشتاق ِ بردريدن ِ بي‌دادگرانه‌ی آن
	که دريدن نمي‌تواند. ــ

مرده‌گان را
	روزی ويژه بود،

اين پُرآزار
	گند ِ جهان نيست

و حضور ِ گران‌بهای ما
	هر يک

چهره در چهره‌ی جهان

آدمي‌يي
	انساني
		هر که خواهد گو باش

تنها
	آگاه از دست‌کار ِ عظيم ِ نگاه ِ خويش ــ

تا جهان
	از اين دست
		بي‌رنگ و غم‌انگيز نماند

تا جهان
	از اين دست
		پلشت و نفرت‌خيز نماند.

يکي
	از دريچه‌ی ممنوع ِ خانه
		بر آن تلِّ خشک ِ خاک نظر کن:

آن خُشک‌سار
	کنون اين‌گونه
		از باغ و بهار
			بي‌برگ نبود

نوميدْمردم را
	معادی مقدّر نيست.

چاووشي‌ اميدانگيز ِ توست
	بي‌گمان