+ نوشته شده توسط مهدی در پنجشنبه 1388/07/09 و ساعت
12:18 |
عاشقان
سرشکسته گذشتند،
شرمسار ِ ترانههای بيهنگام ِ خويش.
سرشکسته گذشتند،
شرمسار ِ ترانههای بيهنگام ِ خويش.
و کوچهها
بيزمزمه ماند و صدای پا.
بيزمزمه ماند و صدای پا.
سربازان
شکسته گذشتند،
شکسته گذشتند،
| خسته |
|
| بر اسبان ِ تشريح، |
و لَتّههای بيرنگ ِ غروری
| نگونسار |
|
| بر نيزههایشان. |
□
| تو را چه سود |
||
| فخر به فلک بَر |
||
| فروختن | ||
| هنگامي که |
|
| هر غبار ِ راه ِ لعنتشده نفرينات ميکند؟ |
تو را چه سود از باغ و درخت
| که با ياسها |
|
| به داس سخن گفتهای. |
آنجا که قدم برنهاده باشي
| گياه |
|
| از رُستن تن ميزند |
چرا که تو
| تقوای خاک و آب را |
|
| هرگز |
باور نداشتي.
□
فغان! که سرگذشت ِ ما
سرود ِ بياعتقاد ِ سربازان ِ تو بود
سرود ِ بياعتقاد ِ سربازان ِ تو بود
| که از فتح ِ قلعهی روسبيان |
|
| بازميآمدند. |
باش تا نفرين ِ دوزخ از تو چه سازد،
که مادران ِ سياهپوش
ــ داغداران ِ زيباترين فرزندان ِ آفتاب و باد ــ
که مادران ِ سياهپوش
ــ داغداران ِ زيباترين فرزندان ِ آفتاب و باد ــ
| هنوز از سجادهها |
|
|
|
سر برنگرفتهاند!
۲۶ دی ِ ۱۳۵۷
آه اگر آزادی سرودی می خواند...
